Büyük kızımın altıncı yaşgününe iki ay kaldı ve bu yıl erken okula başlayanlardan oldu, kendileri. Okumayı keşfeden her insan ne yapıyorsa o da öyle yapıyor, önüne gelen herşeyi okuyor! :)
Evde ondan iki numara küçük bir kızım daha var. Yapıları ya da burçları gereği, aralarında uzayıp giden bir liderlik çekişmesi var. Bir evde bu yapıda iki çocuk, daha da kötüsü :) naz küpü, politik davranış uzmanı iki kız olunca ortalıkta gerçekten bazen kıyamet sahneleri yaşanıyor.
İşte bundan ötürü; genellikle okumalarıma onların uyku saatinden sonra başlayabiliyorum. Avamın yavaş yavaş uykuya çekildiği saatlerde ben nöbetçi kalıyorum...
Geçenlerde henüz kızlarımın uyku saatleri civarı biraz erken açmıştım kitabımı. Kütüphaneden o gün aldığım, belliki kimsenin elinin değmediği, yeni baskı, gıcır gıcır, "Location Based Systems" adında bir kitabın girizgahındaydım. Kitabın tasarımı adeta bir tez çalışması gibiydi. Başta içindekiler, tablo listesi, şema listesi, özet... Derken kısaltmalar listesinin bile tek başına, daha önce bu konuda bir kitap okumamış, benim gibi birisi için ne de öğretici olduğunu düşündüm ve o sayfalara takıldığım bir anda yanımda kızımı buldum.
İnceden inceye açık sayfayı süzdü, mırmır diye birşeyleri okudu. Sonra okuduklarından seçtiği bir kaçını, klasik "baba bu ne?" sorularıyla bana doğrulttu. Dilimin döndüğünce birşeyler söyleyip yüzümün akıyla bu sınav gibi sorguyu savuşturmaya çalışırken konu kısaltmalara geldi:
- Baba bunlar ne?
- Kısaltma kızım.
- Kısaltma ne demek?
- Sürekli aynı ve uzun kelimeleri kullanmamak için genellikle başharflerinin kullanılması.
- Neden baba, yazanlar çok mu yorulmuş?
- ???
- Tembellik mi yapıyorlar?
- ??? !!!
...
Biraz mırmır yaparak bir şeyleri hesapladıktan sonra,
- UGBİG Baba !
- ???
- O nedir kızım?
- Uykum Geldi Babacığım, İyi Geceler…!
Ne diyeyim, zamane! :)
22 Temmuz 2011 Cuma
19 Mayıs 2011 Perşembe
ŞİİR: ATAMIN DOĞUMGÜNÜ
Kendimi hariç tutarak, verebildiysem bir küçük fayda
Koca bir yılda bu millete, bu vatana, bu toprağa
Lafla peynir gemisi yüzdürmeden, el ense klimalı odada
Bir acıya derman, bir haneye ışık, hastaya şifa…
O denli sayarım beni
sana yaraşır, mirasına yaklaşır.
Bu yıl da ölçtüm, tarttım; daha varmaya çok yolum var,
Seneye Allah Kerim;
dökecek ter ve azmim sinemde var.
Seni, düşünceni aramadım şakşaklarda, meydanlarda
Ülküsü ve projesi olana, malayani için zaten zaman dar.
Ehli keyiften sormasınlar vatanı severliğim kaç dirhem
Ayinesi iş kişinin, lafına bakma, der Ziya dedem.
Hatam, kusurum çoktur; düzelten başıma taç olsun,
Lakin ben yapmam, sen
de yapma diyenin; zebaniden farkı mı var?
Bugün doğum günün Atam; nice mutlu yıllara… Gelecek yıla,
Sana söz; daha çok gerçekleşmiş idealle geleceğim kapına,
Daha çalışıp, daha uykusuz sabahlayacağım Allah izin
verirse.
Aldırmam kem göze, güya yoldan edecek şom dile.
Sen başlattın silkinişi, yaktın mücadele ateşini
Lakin yetmedi, envai çeşit ucubenin halkıma kini.
Gerçeği; dünyaya
misal mücadele bitmiş değil,
Haddini bilmez zırzop çok;
hala derler: Durma, eğil!
Sözüm onlara değil, şaşkın bizi bilmez, şuursuz.
Sitemim güya entele, tembel yatan gayretsiz.
Kurtuluşa çıktığın Mayıs’ın Ondokuz’una selam olsun,
Kıyamete
dek,o büyük gün memleketime kutlu olsun.Cem TURAN
19.09.2009
18 Mart 2011 Cuma
ŞİİR: ÇANAKKALE RUHUNA
Dökülür elbet, kan da dökülür, ter de dökülür
Memleketin bir katre kazancına
Elde kah silah kah kalem
Hakikati sokmak için batılın kafasına
Uyuttular beni hep, laylaylom şarkılarla
Hikaye gibi anlattılar, ecdadın vakarını
Atam sen kalk yatayım demek, değil
Ödemek bunca kahramanlığın tutarını
Seni bir bayram yapmayacağım
Yine boş seremoniyle gelip geçen
Muhasebe günümdür benim
Bir önceki yıldan ne kattım ona, senden verilen
Kanın ile sulanmış şu toprağa
Medeniyet diye bir şey kılabildiysem
Ve anaları susturup, bebeleri güldürdüysem
Onurla memleketim, diyebildiysem
Hakkını helal et, girmeden mezara
Ey varlık yüzü görmemiş asil can
Dengi değil hiçbir şey katrece senden kan
Olsun, gün gelir ben de
emaneti veririm
Vatandan gayri, her malayaniden geçerim.
Gelip görsün senin meydanını nice nesil
Asra vardı ayrılık, ecdad rahatta mısın?
Gayretimle umulur, olurum sana vekil
Ey Anadolu söyle, hala yasta mısın?
Gülsün artık yüzler, yansın ışıklar
Tütsün bacalar, çoşsun umutlar
O vakit top ile kazanılanı
Şimdi ilim ile büyütme vaktidir.
Söylenmedi hiçbir söz, seni tam anlatacak
Şu mısralar dilerim ahdime şahit olacak
Sen kurtardın ben ise bağımsız kılacak
Eğdirmeyecek üstüne bir gölge, hilali batıracak
Ey poşusu, şapkasına karışmış asker
Nerden geldiği değil, mühimi; nerde ikamet eder
Azan, daralan, bozulan varsa dönsün sana yüzünü
Milli ruh ne demek, aç bir de ona göster!
Rahmet eylesin Mevla, kabul etsin şahadetini
Ervaha selam olsun, baki kılacağız hayratını
Lafla peynir gemisi yürüten şaşkına
Yaraşır evlatlığımızla vereceğiz cevabını.Cem TURAN
22 Temmuz 2010 Perşembe
BİR MİSKİN İŞİ: KRALDAN ÇOK KRALCI OLMAK...
Kimileri vardır kraldan çok kralcıdır. Onlar sadece tabi olmayı, birşeylere fanatikçe bağlanmayı severler. Böylece sorumluluklarını güya başkalarına yüklemiş olurlar. Hayatımız böyle insanlarla dolu, nüfusumuzun çoğu genetik olarak buna yatkındır.
Bu nedenle Atatürk'ten daha çok "Atatürkçü", Fethullah Hoca'dan daha çok "Fethullahçı", Liderinden daha çok "partici", dini yaşatan ve yaşayandan daha çok "dinci", cihad eden, kanını döken ecdaddan daha çok "milliyetçi", X takımından ekmek yiyen oyuncudan daha çok o takım için yanıp tutuşan fanatik...
Liste böyle uzayıp gider işte. Halbuki o değeri üreten bu saygın şahsiyetler, ömürlerinin ekseriyetini uykusuz, harıl harıl o uğurda çalışarak geçirir ama bunu görmezler. Bu temayüldendirki, müteşebbis olmaktan çok "bir yerlere kapağı atmak" hoş gelir çoğuna. Kendini keşfetmeye, meziyetlerini sivriltmeye hiç uğraşmaz bu yaygın görüş. Taassup dolu bir öğreti gereği böylece doğar, yaşar ve ölürler. Kendini, gözünü açtığı dünyaya, memleketine karşı sorumlu hissetmezler, yapailecekleri birşeyler olduğunu akla bile getirmezler. Onlar bir yerlere tabi, üye olarak bu sorumluluklarını, kendilerince başkalarına satmışlardır çünkü. Bunun yerine şifahen tabi olduklarını düşündükleri zatları putlaştırarak, bizatihi onlara en büyük manevi zulümü yaparlar, her iki dünyada da ruhlarını sıkarlar. Bu halleriyle Cahiliye devri Mekke putperestlerinden davranış olarak ne farkları var?
Onlara de ki:
Siz eğer düşüncenizde samimiyseniz, takım tutar gibi tutmaktan öte uğrunda hiçbirşey yapmadığınız işlerde gayret ehli olurdunuz, o yolun önde geleni gibi ter dökerdiniz, Allah'ın rızasını insanlara sağladığınız faydalarda arardınız.
Siz ise sadece lafla peynir gemisi yürütenlerden olmaya and içmişsiniz. Miskinliğiniz bundan gayrisine mani. Dönüp bakın etrafınıza size, tebessümünüze, ilginize, yardımınıza muhtaç koskoca bir kainat var.
Bu nedenle Atatürk'ten daha çok "Atatürkçü", Fethullah Hoca'dan daha çok "Fethullahçı", Liderinden daha çok "partici", dini yaşatan ve yaşayandan daha çok "dinci", cihad eden, kanını döken ecdaddan daha çok "milliyetçi", X takımından ekmek yiyen oyuncudan daha çok o takım için yanıp tutuşan fanatik...
Liste böyle uzayıp gider işte. Halbuki o değeri üreten bu saygın şahsiyetler, ömürlerinin ekseriyetini uykusuz, harıl harıl o uğurda çalışarak geçirir ama bunu görmezler. Bu temayüldendirki, müteşebbis olmaktan çok "bir yerlere kapağı atmak" hoş gelir çoğuna. Kendini keşfetmeye, meziyetlerini sivriltmeye hiç uğraşmaz bu yaygın görüş. Taassup dolu bir öğreti gereği böylece doğar, yaşar ve ölürler. Kendini, gözünü açtığı dünyaya, memleketine karşı sorumlu hissetmezler, yapailecekleri birşeyler olduğunu akla bile getirmezler. Onlar bir yerlere tabi, üye olarak bu sorumluluklarını, kendilerince başkalarına satmışlardır çünkü. Bunun yerine şifahen tabi olduklarını düşündükleri zatları putlaştırarak, bizatihi onlara en büyük manevi zulümü yaparlar, her iki dünyada da ruhlarını sıkarlar. Bu halleriyle Cahiliye devri Mekke putperestlerinden davranış olarak ne farkları var?
Onlara de ki:
Siz eğer düşüncenizde samimiyseniz, takım tutar gibi tutmaktan öte uğrunda hiçbirşey yapmadığınız işlerde gayret ehli olurdunuz, o yolun önde geleni gibi ter dökerdiniz, Allah'ın rızasını insanlara sağladığınız faydalarda arardınız.
Siz ise sadece lafla peynir gemisi yürütenlerden olmaya and içmişsiniz. Miskinliğiniz bundan gayrisine mani. Dönüp bakın etrafınıza size, tebessümünüze, ilginize, yardımınıza muhtaç koskoca bir kainat var.
Her insan, etrafını aydınlatacak bir güneş timsali, üstün ve kusursuz donanımla yaratılmıştır. Yazıkki; nicesi değil güneş olmayı, mum olup da fitilini bile yakmayı akıl etmez. Bu şekildeki insan, kullanılmadan miyadı dolan et gibidir.
12 Haziran 2010 Cumartesi
ŞİİR (TASAVVUF): KIRKINDAN EVVEL
Ah, ne olurdu; dönebilseydim eğer
İlk kırk güne, gözümü açtığım.
Kalabalık melaike, her biri ayrı över,
Kırk kat Arş’tan indi civar dostlarım.
Yol yorgunu, seferiyim; bu yüzden
mahmur bakar gözlerim,
Lakin göze ne hacet, ben ki Arş’ı
özlerim.
Alışmak zor; cism-i zat sanki
mintanım,
Biraz o sıkar uysun diye, biraz da ben
zorlarım.
Selam etmeden olmaz, hepsi pür-u
gönül,
Birine etsem tebessüm, diğerinin
nasibi gül.
Ne olurdu, geri kalmasaydım
ağırlamaktan,
Kırk gün sonra nazar perdem
kapanmadan.
Sabır ya fakir, elbet bir gün
buluşacaksın,
Her yolun bir sonu varsa, nihayetinde
varacaksın.
Kiminin on yıl geri, kimisi yirmi
ileri kırkından.
Ben, sen, o; imtiyaz yok; mutlak bir handa duracaksın.Cem TURAN
Haziran, 2003
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)