10 Şubat 2017 Cuma
ŞİİR: ZAMANE EBREHE’LERİ
Ne Ebrehe’ler bitti, kuruş dünyaya ukba yıkan
Ne orduları eridi, sinek olup bed hesaba toplaşan
Nice küffar boyanıp, oldu tezgahında din satan
Umutsuzluk yok, o haram; gör bak ki sonunu
Ebabil’ler de gitmedi, hak bilmezi eden pişman.
Ancak cahile işler bu zulüm ki ehl-i cehil denen
Onlardan razı efendileri, düşünmekten men eden
Sabret ki asra yeminle, odur senden istenen
Durmak yok, yola devam; sebat ile dosdoğru
Durma ki; Hak’ka rağmen kalmasın yeltenen.
Cem TURAN
7 Şubat 2017 Salı
ŞİİR: ZAHİRNET
Zahirnet’tir şu mekan ki adı internet
Ona bakıp not vermeyesin kimseye.
Bir vitrindir, bir divanhane-i maharet
Değildir muhabbete; dostuma eşime.
Bir avuç hocam, ahbabım can dairem.
Gerisinin bir aradığı var ki işte tarlam
Buyur topla kendince, istemem para
Dimağı aç olana kapanmaz sofram.
İdrakten yoksun us kanıp der, vay şuncu
Ne olursan gel, diyenin eşiğidir bu dam.
Işıktan korkan, seni gidi el etek turşucu
Zorlarsan bulursun içinde bile yamyam.
Koca alemin içinde insan, etmez katre
Bezm-i cihanı şeker kılıp yalayan bilmez.
Yazarım, o alem ilimle, kul eline sığsın diye
Mevla doldurur, kandilimde yağ bitmez.
Cem TURAN
Ona bakıp not vermeyesin kimseye.
Bir vitrindir, bir divanhane-i maharet
Değildir muhabbete; dostuma eşime.
Bir avuç hocam, ahbabım can dairem.
Gerisinin bir aradığı var ki işte tarlam
Buyur topla kendince, istemem para
Dimağı aç olana kapanmaz sofram.
İdrakten yoksun us kanıp der, vay şuncu
Ne olursan gel, diyenin eşiğidir bu dam.
Işıktan korkan, seni gidi el etek turşucu
Zorlarsan bulursun içinde bile yamyam.
Koca alemin içinde insan, etmez katre
Bezm-i cihanı şeker kılıp yalayan bilmez.
Yazarım, o alem ilimle, kul eline sığsın diye
Mevla doldurur, kandilimde yağ bitmez.
Cem TURAN
4 Şubat 2017 Cumartesi
ACI BİBER VE YOK HÜKMÜNDE İNSANLAR
"Amerika'da yapılan bir araştırmaya göre" lafından çok sıkıldım ama yine öyle başlasın cümlem. Evet, bu adamcağızlar ekseriyetimiz gibi ye, iç, keyfine bak, kapak at ve emeklilik bekle, uyuş ve uyuştur, kendin için yaşa ve yaşama bir katkı vermeden göçüp git felsefesinden uzakta tam 25 yıl boyunca binlerce kişiyi gözlemişler.
Bu insanların yemek alışkanlıkları ile yaşam süreleri arasındaki bağıntıları ortaya çıkarmak için giriştikleri sabır dolu çalışma sonunda; acı yeme alışkanlığı kazanmış kişilerde anlamlı bir yaşam süresi uzaması tespit etmişler. Diğer bir ifadeyle; acı biber ile ölüm yaşı arasında bir ters orantı olduğunu düşündürecek bulgulara ulaşmışlar.
Şimdilerde ise hummalı bir şekilde ilişkiyi daha da belirginleştirmeye, nedenlerini bulmaya çalışıyorlar.
Bizdeki beyinleri şuursuz yaşama programlanmış, saf tüketen, çantasında maç kaçırmamak için uydu alıcısıyla dolaşan, elinden geyik muhabbbetleri için telefonunu düşürmeyen, düşünmeyi beyin damarlarını patlatabilecek tehlikeli bir iş olarak gören, nesiller içinde kasten üretilmiş "özürlü" zümre kendisine verilmiş ömrü çürütedursun, ancak bir soruya yanıt arayanın elini doldurabildiği bir müthiş ilim dünyasının içinde yüzdüğümüz aşikar.
En çok da ibretle güldüren, bu miskinlerin "biz Müslümanıh" deyip mangalda kül bırakmaması, onu bunu "afaroz" etmeleri. Yahu sen daha ilk emir olan "İkra!" (Oku!)'dan itibaren yoldan çıkmış, iman edip onunla amel etmemişsen, fiili olarak reddetmişsen hangi ilmihal seni kurtaracak, kendini bir sanal gerçeklik kahramanı gibi sadece niceliklere, şekil ve şimale boğsan, ezbere sular seller gibi teyemmümün farzlarını saysan, tefekküre yabancı ve içi bomboş başı indirip kaldırsan ne olacak?!.. Tek bir ifadesini dahi kabul etmediğin, itibar etmediğin, eyleme dökmediğin Kuran'a gerçekten iman etmiş oldun mu? Ondan hareketle iman etmiş oldun mu? "Hiç düşünüp akıl etmez misiniz?" sorusuna yanıt arayışında olan her erdemli insan için yüzü kızarmadan bu sorulara muhatap olmak, mümkün bile değilken etrafınızda gördüğünüz pişkinliğe bakın!
Ne acı söyledim değil mi, tıpkı biber gibi. Gerçekler acıdır; düşünmeyen bunları, kalplerinin bunları haykıran seslerini, hakaret yaygarası ile bastırmaya çalışır. Oysa hakikat hakikattir. Bir Yunus gibi garibin dediği "Araya araya bulsam seni" sözünden hiç nasip almamış, üzerinde "Dini=İslam" yazan kimliği kucağında doğmuş, tahkik etmeyi haram, taklit edip el etek öpmeyi hak yol sayanlar, ardından rahmet dilenesi değillerdir. Sadece kendilerini öyle görmekteler, görmek istemekteler, avutmaktalar; mutlak bir akıbeti görmezden gelerek.
Düşünmeyen ve insalığa bir değer üretmeyi, bir bilinmezin peşine takılıp bir soruya yanıt aramayı kendisinden esirgemiş insanları hayat ve onu Yaratan için "yok hükmünde" olması, işte bundandır.
Cem TURAN
3 Şubat 2017 Cuma
ŞİİR: İKİ KİRACILI EV
Hep bir çelişki, bitmek bilmez münakaşa.
Kiracılardan biri munis, aklı başında
Bir huyu nahoş, sükût eder belki çokça.
Diğeri nereden geldi bilmem, baş belası
Verilir mi böylesine ev, bana sorsalardı.
Her an cebelleşmede, sever hır çıkarmayı
Şu güzide binada ne fer ne huzur bıraktı.
Nalet, meydanı boş buldukça kükrer durur
Ne afiyet bırakır ne sürur ile uyutur.Böylesine köslü kapı, pasını silmek zordur
Meydanı dar edip, köküne aşk onu susturur.
İnsan insana, dişe diş cenk için verilmedi
Ne bu celal, sağırlığın kime bu denli?
Boyu artmadı sonunda, yenişenin hiçbiri
Bitmez güç kavgan seni, gör ki senden etti.
Dön de bir bak haline, ağla ağlayacaksan
Seni sandıkta götürürlerken boş ne yapsan.
İnsan insana Cebrail, hal-i tebliğ için koşan
Bırak artık çekişmeyi, ol doğruda buluşan.
Ve tabi, her çiçek farklı saksıda boy atar
Kimi hak ile yoğrulur kimi şeytanı dost tutar.
İnsan odur ki Kitab-ı hakikat ne dese duyar
İşte ancak öylesi, içindeki kötü kiracıyı kovar.
Biz gelmedik dünyaya nefsi doyurmak için
Yıktığın beylere bak, söyler durur ne için.
Geldi insan dünyaya sormaya, neden niçin
İblisin kolundan kurtul da bir bak Allah için.
Dost eyleme gönül, eli daim şakşaklayanı
Bilmez misin, onlar arar kendine suç ortağı.
Seni kör kılar, göstermez olur has yaşamı
Bir de bakarsın, çengiyle tüketmişsin hayatı.
Bana dost gerek, dosttan gayri bir yontan
Gördü mü yanlışımı, orada durup uyaran.
İnsan insana rehber, değil yoldaş ile şeytan
Hepsi hüsranda diyen Asr, kıldı bunu ayan.
Ne nefisler tanıdım, Nemrut yanında sinmiş
Ne gururlar bildim, hakla bağlantıyı kesmiş.
Kibir bir kanser, girdiği hangi sine erişmiş
Bundan geçebilen ancak cennete girmiş.
Lâf-ı güzâf sanma bu sözü, bil ki ecel yakın
Dilde laçka, kalbin ikrar etmediği ahiret yakın.
Kifayet etmez, aslı bırakıp şekle döktüğün iman
Ancak kendi hilenin yüze vurulacağı gün yakın.
İşte yine, yırtıyor semayı hüzünlü bir selâ
Bilirim, umurunda değil; seninki olmadıkça.
Bir de gözyaşına söz edersin, bakıp şu timsaha
İnsan denir mi, doğruyu bilip ondan kaçana.
Gel, eyleme bu dünyayı kendine mezar
Olsun ektiğin tarla artık, üstünde bahar.
Beş ile sanmaktasın, oldu din sende karar
Öyle kolay değil, karşında bir umman var.
Öyle bir felç hali ki, umum reçeteye bayılır
Çevirmediği Mushaf yerine eteklere sarılır.
Bak-ara ve bul, orada süpürülür yalanlar
Simsar soytarıların daha nicesini batırır.
Ne ocaklar söner ne haneler biter, kime ne
Okumayan, okutmayan, müptela divaneye.
Hani sayarlar ya, Kitab'a iman altıda bir tane
Daha ilk söze uymayanda mı iman şahane?
İnsan bir fabrika, işler durur hammaddeyi
Dil ise gürültü, çıkar kullanınca makineyi.
Ancak muteber olur, uyarsa söz ile hali
Hal ki asıl ürün, boşver şu gıcırdayan dili.
Cem Turan
22 Kasım 2016 Salı
ŞİİR: ÖĞRETMENLE YOLCULUK
Önce hiç cismim yoktu, dünya
ölçüsüne gelecek
Kapladığım bir hacim yoktu,
alan yoktu; yer edinecek.
Ta ki bir gün milyonlarca
hücrenin kıran kırana yarışında
Kim derdi ki ben gibi biri,
hepsini geçip birinci gelecek.
Rakiplerimi geçtim üçer beşer,
nefes nefese
Sonunda ipi göğüsledim girip
bir balonun içine.
Meğer ne zor işmiş yokluktan
benliğe adım atmak
Ve annemin sıcaklığına
yayıldım; sere serpe.
Tatlı bir sıcak beşikteydim,
sallanır sağa sola; tıngır mıngır
Sallandıkça deniz, başım bir o
yana bir bu yana yaslanır
Hele bir de dalga vurdu mu ses
gelir benden, gluk gluk!
Bir noktadan başlayan
yolculuk, işte böyle yol alır.
Dokuz ay kadar, bir balıktan
farksızdım; yüzdüm
Olgunlaşan turşu gibi; büyüyüp
şişti, elim yüzüm.
Bir plankton misali, varla yok
arası noktadan
Oluştu bedenim; kol, ayak,
burun ve gözüm.
Astronot gibi bir hortumla
bağlamışlar beni
Arada bir sordum: Merkez,
orada herşey iyi mi?
Merkez beni duymayıp, annem
beni unutunca
Arada bir savurdum büyük balona
tekmemi.
Bir can olarak var olmak mı:
Hiç kolay deme
Sapasağlam göz açmak dünyaya,
tam bir mucize.
Belki milyarda bir ihtimal
var, sağlıklı doğmaya
O da gerçekleşince;
görecektiniz, herkeste bir neşe.
Bir gün bozdular benim beş
yıldızlı konforumu
Su boşalıp gitti, sanki biri kırdı
akvaryumu
Ortada kalakaldım, denizden
çıkmış balık
Sonunda biri çekti başımdan,
eliyle tuttu.
Eyvah dedim yakalandım; bir
balık güdüsüyle
Feryat figan, kendimi verdim
hüngürtüye.
Telefona sarıldım: Alo merkez,
cevap ver!
Meğer telini koparmış çoktan, köftehor
ebe.
İmdat dedim gidiyorum, susuz
yaşamadım böyle
Salladı tepetaklak bir güzel,
hekim alıp eline.
İşte o vakit, olanca kan
beynime boşaldı,
Belki pişman oldum, hücre
yarışına girdiğime.
Kaçarı yok artık, dönüş yok,
başa gelen çekilecek
İyisi mi ağlamayı bırak dedim,
bak resim çekilecek.
Zor işmiş nefes almak bile,
sanki ciğerim dağlandı
Dünyaya gelmek için ağır bir
bedeldi ki ödenecek.
Koydular beni ortaya, sanki
Karamürsel sepeti
Teyze, nine doldu ortalık;
kocaman balina gibi.
Hah dedim, geldik yerine; bu
dünya bir panayır
Karar verdim o vakit, durmaya
biraz mesafeli.
Lafı fazla uzatmadan,
sabırları pek taşırmadan
Az gidip uz gidip de yolu
fazla dolaştırmadan
Göz açıp kapayıncaya dek, ben
pek büyüdüm
Boy attım, babamın yeni sakalı
bile çıkmadan.
Başta herşey renkliydi, sanki
gökyüzündeydim
Büyükler pek tuhaftı, ben
başka alemdeydim.
Onlar üstünde dede resimli
kağıtları severken
Ben rengarenk balon, oyuncak peşindeydim.
Daha neler yansırdı benim
hayal perdeme
Bulutlardan resimler çizerdim,
gözlerimle
Çok geçmez; ağzını kapatırdı
pamuk tavşan
Rüzgarla kılık değiştirip
dönerdi bir kediye.
İyi kötü, dilim döndü kelimeye
teker teker
Önce anne baba, sonra dilim söyledi
neler.
Biy tıytıy düt itip dallayı
yedi kıtıy kıtıy uff
Her söylediğim bizimkilere
geldi bal, şeker.
Sağa sola derken bir gün
koltuktan tutup
Kalkıverdim ayağa, hop belimi
doğrultup.
Görecektiniz; aman bir alkış
koptu evde
Sanki ayak basmıştım Ay’a,
uçup konup.
Çok sürmedi elbet, herşeye
yeter oldum
Bir şey bırakmadım, bazen
kırıp bozdum.
İnanki anneciğim bilim aşkı
buna sebep
Sonunda bu işe de bir noktayı
koydum.
Söyledi babam ninni; uyusun da
büyüsün
İçimden geçirdim bazen; şimdi
görürsün
Bir de baktım baba geçmiş uyku
moduna
Meydan bana kaldı dedim, sen
büyüksün.
İlk sanat çalışmamı yaptım
evin duvarına
Resim sanki sürrealist, harcadım
epey çaba
Hala anlamadığım çığlık:
Evladım bu ne!
Galiba kuşak farkı, babam
biraz eski kafa.
Cicilerime bir haller oluyor,
sürekli çekiyor
Anneme sordum, dediki elbisen
küçülüyor.
Yatmadı mantığıma; kıyafet
küçülür mü?
Aslında büyüyen benim, annem
bilmiyor.
Annemin karnı şişti, babamla
birgün geldi
Diyet mi yapmıştı ki birden
böylece inceldi?
Babama mimik yaptım: O
elinizdeki de ne?
Kardeşin deyince bende ışık
geldi gitti.
Ne desem boş, kaçtı birden
ağız tadı
Bir ortak ile bölüştük canım
saltanatı.
Ne güzeldi, idim evde tek imparator
Oysa şimdi dama mı düştü
ayakkabı?
Yanılmışım, meğer ne güzel şeymiş
Hem bana sevgi hiç de
değişmemiş.
Babam öyle dedi, aldı beni
kucağına
O da ben gibi, Allah’tan
hediyeymiş.
Gün günü kovaladı, ben de
peşinden
Üç, dört yaş derken çıkmışım
beşten
Bizimkiler tuttu beni, karga
tulumba
Girdik bir binaya geçip bir bahçeden.
Anneme sordum neresi, dedi ki
okul
Babam önden seslendi, durma
sokul.
Görmediğim kadar uzun
koridordan
Geçip giderken, akıbetim bir
meçhul.
Ve okulun ilk günü, bendenizin
dramı
Kalbimi fırlatacak sandığım
bir çarpıntı.
Sonuç vermedi, istemem diye diretmem
Kurbanlık gibi çaresizce,
dizildik sıralı.
Öğretmen girdi içeri, gözleri
çakmak
Anneciğim söyle, iğne mi
yapacak?
Birazdan perde gibi yanakları
açıldı
Tebessümü oldu, inmeyen
bayrak.
O günden beridir şaşarım
halime
Babam daha önce getirmedi, niye?
Nasıl da kalmışım senden
uzakta
Sayıyorum o zamanı, körlüğüme.
Önce çizgi çubuk ve sonra
alfabe
Birden okumayı ben
söküverince,
Açıldı sanki bir perde,
başladı açlık
Bir daha hiç sönmedi aşkım
bilgiye.
Aradan yıllar geçti, göz açıp
kapar gibi
Neler yaşadık birlikte, sanki
rüya gibi.
O yabancı bakışlar oldu bana
kardeş
Sınıf dolusu arkadaş, tıpkı
ailem gibi.
Ondan öğrendim ki meğer
bireymişim
Küçük bedende atan koca
yürekmişim.
Meleklerin secde edip de
imrendiği
İnsan denen bambaşka değermişim.
Anladım; öğrenmek değil asıl
marifet
Herkes bir şey öğrenir, eğitim
keramet.
Dönüp de geriye, görünce tüm
geçmişi
Girmişiz bir yola senle, sonu
selamet.
Biz bir tohumduk, sen bir
güzel bahçe
Ekildik toprağına hayal ve
pırıltı cepte.
Öyle sardın ki çıkmamak ne mümkün
Filiz verdik hepimiz, başlar
bakar göğe.
Başkaları dur derken, sen uçun
dedin
Her acabamızda arkamızda
cesarettin.
İnanınca hayaller dönüverdi
gerçeğe
Şükran sana, inancına bizi
ortak ettin.
Şimdi geliyoruz bak, hepimiz
yanyana
Giriyoruz etrafında saygıyla
kol kola.
İlk bilgilerimiz ve kalbimizde
idealler
Sıradan olmayacağız, sözümüz
sana.
Razıydı köleliğe Ömer, bir
harf için
Sen sormayı öğrettin; neden,
niçin
Hesap edilmez ki işlediğin
değerler
Bir ederini bulamadık
verdiklerinin.
Eller şimdi havaya, niyet
ettik duaya
Biz senden razıyız, olsun
Mevla da
Kılsın bizi Fatih, seni de
Akşemseddin
Boyunca ardından yürütsün o
Hüda!
Ya Rabbi, “Oku!” diye
emrettiğin biz
Bize okumayı öğreten
öğretmenimiz.
Değil sade yazı ve okumak
dünyayı
Sevdiren o, sen de onu sev;
kefiliz!
Büyük yüreklerin küçük elleri
kalktı göğe
Biz günahsızların duasını tez
kabul eyle.
Akıbetini merak eden neyle
meşgul, baksın
Allahım, öğretmeye gönül
vereni aziz eyle.
İyi görürüz biz, olsak da
gözümüzü yumar
Selam olsun kalbimizi gördüren
mihmandar.
Buyurulmuş ki ancak dileyene
verilir ilim,
Ya Âlim, biz de senden dileriz
kıl hissedar.
Hak’tan aldığımızı hakça
halkla paylaşacak
Edindiklerimiz bize araç ki
amaç seni bulmak
Hiçbir zaman malayaniye
bağlanmamayı
Hal ile öğreten anne babamızdan
razı ol, Ey Hak!
Hepimiz öğreneniz ve öğreten,
başımız dik
Biz senin enginliğinde özgürce
şekillendik.
Seni hiç unutmayacağız ve
ayrılmayacak
Kenetlenmiş kalplerle bir ömür
biriz dedik!
Cem Turan
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)




