10 Şubat 2017 Cuma

ŞİİR: ZAMANE EBREHE’LERİ












Ne Ebrehe’ler bitti, kuruş dünyaya ukba yıkan
Ne orduları eridi, sinek olup bed hesaba toplaşan
Nice küffar boyanıp, oldu tezgahında din satan
Umutsuzluk yok, o haram; gör bak ki sonunu
Ebabil’ler de gitmedi, hak bilmezi eden pişman.

Ancak cahile işler bu zulüm ki ehl-i cehil denen
Onlardan razı efendileri, düşünmekten men eden
Sabret ki asra yeminle, odur senden istenen
Durmak yok, yola devam; sebat ile dosdoğru
Durma ki; Hak’ka rağmen kalmasın yeltenen.

Cem TURAN

7 Şubat 2017 Salı

ŞİİR: ZAHİRNET

Zahirnet’tir şu mekan ki adı internet
Ona bakıp not vermeyesin kimseye.
Bir vitrindir, bir divanhane-i maharet
Değildir muhabbete; dostuma eşime.

Bir avuç hocam, ahbabım can dairem.
Gerisinin bir aradığı var ki işte tarlam
Buyur topla kendince, istemem para
Dimağı aç olana kapanmaz sofram.

İdrakten yoksun us kanıp der, vay şuncu
Ne olursan gel, diyenin eşiğidir bu dam.
Işıktan korkan, seni gidi el etek turşucu
Zorlarsan  bulursun içinde bile yamyam.

Koca alemin içinde insan, etmez katre
Bezm-i cihanı şeker kılıp yalayan bilmez.
Yazarım, o alem ilimle, kul eline sığsın diye
Mevla doldurur, kandilimde yağ bitmez.

Cem TURAN


4 Şubat 2017 Cumartesi

ACI BİBER VE YOK HÜKMÜNDE İNSANLAR

  "Amerika'da yapılan bir araştırmaya göre" lafından çok sıkıldım ama yine öyle başlasın cümlem. Evet, bu adamcağızlar ekseriyetimiz gibi ye, iç, keyfine bak, kapak at ve emeklilik bekle, uyuş ve uyuştur, kendin için yaşa ve yaşama bir katkı vermeden göçüp git felsefesinden uzakta tam 25 yıl boyunca binlerce kişiyi gözlemişler.

  Bu insanların yemek alışkanlıkları ile yaşam süreleri arasındaki bağıntıları ortaya çıkarmak için giriştikleri sabır dolu çalışma sonunda; acı yeme alışkanlığı kazanmış kişilerde anlamlı bir yaşam süresi uzaması tespit etmişler. Diğer bir ifadeyle; acı biber ile ölüm yaşı arasında bir ters orantı olduğunu düşündürecek bulgulara ulaşmışlar.

  Şimdilerde ise hummalı bir şekilde ilişkiyi daha da belirginleştirmeye, nedenlerini bulmaya çalışıyorlar.


  Bizdeki beyinleri şuursuz yaşama programlanmış, saf tüketen, çantasında maç kaçırmamak için uydu alıcısıyla dolaşan, elinden geyik muhabbbetleri için telefonunu düşürmeyen, düşünmeyi beyin damarlarını patlatabilecek tehlikeli bir iş olarak gören, nesiller içinde kasten üretilmiş "özürlü" zümre kendisine verilmiş ömrü çürütedursun, ancak bir soruya yanıt arayanın elini doldurabildiği bir müthiş ilim dünyasının içinde yüzdüğümüz aşikar.

  En çok da ibretle güldüren, bu miskinlerin "biz Müslümanıh" deyip mangalda kül bırakmaması, onu bunu "afaroz" etmeleri. Yahu sen daha ilk emir olan "İkra!" (Oku!)'dan itibaren yoldan çıkmış, iman edip onunla amel etmemişsen, fiili olarak reddetmişsen hangi ilmihal seni kurtaracak, kendini bir sanal gerçeklik kahramanı gibi sadece niceliklere, şekil ve şimale boğsan, ezbere sular seller gibi teyemmümün farzlarını saysan, tefekküre yabancı ve içi bomboş başı indirip kaldırsan ne olacak?!.. Tek bir ifadesini dahi kabul etmediğin, itibar etmediğin, eyleme dökmediğin Kuran'a gerçekten iman etmiş oldun mu? Ondan hareketle iman etmiş oldun mu? "Hiç düşünüp akıl etmez misiniz?" sorusuna yanıt arayışında olan her erdemli insan için yüzü kızarmadan bu sorulara muhatap olmak, mümkün bile değilken etrafınızda gördüğünüz pişkinliğe bakın!

  Ne acı söyledim değil mi, tıpkı biber gibi. Gerçekler acıdır; düşünmeyen bunları, kalplerinin bunları haykıran seslerini, hakaret yaygarası ile bastırmaya çalışır. Oysa hakikat hakikattir. Bir Yunus gibi garibin dediği "Araya araya bulsam seni" sözünden hiç nasip almamış, üzerinde "Dini=İslam" yazan kimliği kucağında doğmuş, tahkik etmeyi haram, taklit edip el etek öpmeyi hak yol sayanlar, ardından rahmet dilenesi değillerdir. Sadece kendilerini öyle görmekteler, görmek istemekteler, avutmaktalar; mutlak bir akıbeti görmezden gelerek.

  Düşünmeyen ve insalığa bir değer üretmeyi, bir bilinmezin peşine takılıp bir soruya yanıt aramayı kendisinden esirgemiş insanları hayat ve onu Yaratan için "yok hükmünde" olması, işte bundandır.

Cem TURAN

3 Şubat 2017 Cuma

ŞİİR: İKİ KİRACILI EV




Her insan, iki kiracılı ve bir sahipli bina
Hep bir çelişki, bitmek bilmez münakaşa.
Kiracılardan biri munis, aklı başında
Bir huyu nahoş, sükût eder belki çokça.

Diğeri nereden geldi bilmem, baş belası
Verilir mi böylesine ev, bana sorsalardı.
Her an cebelleşmede, sever hır çıkarmayı
Şu güzide binada ne fer ne huzur bıraktı.

Nalet, meydanı boş buldukça kükrer durur
Ne afiyet bırakır ne sürur ile uyutur.
Böylesine köslü kapı, pasını silmek zordur
Meydanı dar edip, köküne aşk onu susturur.

İnsan insana, dişe diş cenk için verilmedi
Ne bu celal, sağırlığın kime bu denli?
Boyu artmadı sonunda, yenişenin hiçbiri
Bitmez güç kavgan seni, gör ki senden etti.

Dön de bir bak haline, ağla ağlayacaksan
Seni sandıkta götürürlerken boş ne yapsan.
İnsan insana Cebrail, hal-i tebliğ için koşan
Bırak artık çekişmeyi, ol doğruda buluşan.

Ve tabi, her çiçek farklı saksıda boy atar
Kimi hak ile yoğrulur kimi şeytanı dost tutar.
İnsan odur ki Kitab-ı hakikat ne dese duyar
İşte ancak öylesi, içindeki kötü kiracıyı kovar.

Biz gelmedik dünyaya nefsi doyurmak için
Yıktığın beylere bak, söyler durur ne için.
Geldi insan dünyaya sormaya, neden niçin
İblisin kolundan kurtul da bir bak Allah için.

Dost eyleme gönül, eli daim şakşaklayanı
Bilmez misin, onlar arar kendine suç ortağı.
Seni kör kılar, göstermez olur has yaşamı
Bir de bakarsın, çengiyle tüketmişsin hayatı.

Bana dost gerek, dosttan gayri bir yontan
Gördü mü yanlışımı, orada durup uyaran.
İnsan insana rehber, değil yoldaş ile şeytan
Hepsi hüsranda diyen Asr, kıldı bunu ayan.

Ne nefisler tanıdım, Nemrut yanında sinmiş
Ne gururlar bildim, hakla bağlantıyı kesmiş.
Kibir bir kanser, girdiği hangi sine erişmiş
Bundan geçebilen ancak cennete girmiş.

Lâf-ı güzâf sanma bu sözü, bil ki ecel yakın
Dilde laçka, kalbin ikrar etmediği ahiret yakın.
Kifayet etmez, aslı bırakıp şekle döktüğün iman
Ancak kendi hilenin yüze vurulacağı gün yakın.

İşte yine, yırtıyor semayı hüzünlü bir selâ
Bilirim, umurunda değil; seninki olmadıkça.
Bir de gözyaşına söz edersin, bakıp şu timsaha
İnsan denir mi, doğruyu bilip ondan kaçana.

Gel, eyleme bu dünyayı kendine mezar
Olsun ektiğin tarla artık, üstünde bahar.
Beş ile sanmaktasın, oldu din sende karar
Öyle kolay değil, karşında bir umman var.

Öyle bir felç hali ki, umum reçeteye bayılır
Çevirmediği Mushaf yerine eteklere sarılır.
Bak-ara ve bul, orada süpürülür yalanlar
Simsar soytarıların daha nicesini batırır.

Ne ocaklar söner ne haneler biter, kime ne
Okumayan, okutmayan, müptela divaneye.
Hani sayarlar ya, Kitab'a iman altıda bir tane
Daha ilk söze uymayanda mı iman şahane?

İnsan bir fabrika, işler durur hammaddeyi
Dil ise gürültü, çıkar kullanınca makineyi.
Ancak muteber olur, uyarsa söz ile hali
Hal ki asıl ürün, boşver şu gıcırdayan dili.

Cem Turan

22 Kasım 2016 Salı

ŞİİR: ÖĞRETMENLE YOLCULUK

Önce hiç cismim yoktu, dünya ölçüsüne gelecek
Kapladığım bir hacim yoktu, alan yoktu; yer edinecek.
Ta ki bir gün milyonlarca hücrenin kıran kırana yarışında
Kim derdi ki ben gibi biri, hepsini geçip birinci gelecek.

Rakiplerimi geçtim üçer beşer, nefes nefese
Sonunda ipi göğüsledim girip bir balonun içine.
Meğer ne zor işmiş yokluktan benliğe adım atmak
Ve annemin sıcaklığına yayıldım; sere serpe.

Tatlı bir sıcak beşikteydim, sallanır sağa sola; tıngır mıngır
Sallandıkça deniz, başım bir o yana bir bu yana yaslanır
Hele bir de dalga vurdu mu ses gelir benden, gluk gluk!
Bir noktadan başlayan yolculuk, işte böyle yol alır.

Dokuz ay kadar, bir balıktan farksızdım; yüzdüm
Olgunlaşan turşu gibi; büyüyüp şişti, elim yüzüm.
Bir plankton misali, varla yok arası noktadan
Oluştu bedenim; kol, ayak, burun ve gözüm.

Astronot gibi bir hortumla bağlamışlar beni
Arada bir sordum: Merkez, orada herşey iyi mi?
Merkez beni duymayıp, annem beni unutunca
Arada bir savurdum büyük balona tekmemi.

Bir can olarak var olmak mı: Hiç kolay deme
Sapasağlam göz açmak dünyaya, tam bir mucize.
Belki milyarda bir ihtimal var, sağlıklı doğmaya
O da gerçekleşince; görecektiniz, herkeste bir neşe.

Bir gün bozdular benim beş yıldızlı konforumu
Su boşalıp gitti, sanki biri kırdı akvaryumu
Ortada kalakaldım, denizden çıkmış balık
Sonunda biri çekti başımdan, eliyle tuttu.

Eyvah dedim yakalandım; bir balık güdüsüyle
Feryat figan, kendimi verdim hüngürtüye.
Telefona sarıldım: Alo merkez, cevap ver!
Meğer telini koparmış çoktan, köftehor ebe.

İmdat dedim gidiyorum, susuz yaşamadım böyle
Salladı tepetaklak bir güzel, hekim alıp eline.
İşte o vakit, olanca kan beynime boşaldı,
Belki pişman oldum, hücre yarışına girdiğime.

Kaçarı yok artık, dönüş yok, başa gelen çekilecek
İyisi mi ağlamayı bırak dedim, bak resim çekilecek.
Zor işmiş nefes almak bile, sanki ciğerim dağlandı
Dünyaya gelmek için ağır bir bedeldi ki ödenecek.

Koydular beni ortaya, sanki Karamürsel sepeti
Teyze, nine doldu ortalık; kocaman balina gibi.
Hah dedim, geldik yerine; bu dünya bir panayır
Karar verdim o vakit, durmaya biraz mesafeli.

Lafı fazla uzatmadan, sabırları pek taşırmadan
Az gidip uz gidip de yolu fazla dolaştırmadan
Göz açıp kapayıncaya dek, ben pek büyüdüm
Boy attım, babamın yeni sakalı bile çıkmadan.

Başta herşey renkliydi, sanki gökyüzündeydim
Büyükler pek tuhaftı, ben başka alemdeydim.
Onlar üstünde dede resimli kağıtları severken
Ben rengarenk balon, oyuncak peşindeydim.

Daha neler yansırdı benim hayal perdeme
Bulutlardan resimler çizerdim, gözlerimle
Çok geçmez; ağzını kapatırdı pamuk tavşan
Rüzgarla kılık değiştirip dönerdi bir kediye.

İyi kötü, dilim döndü kelimeye teker teker
Önce anne baba, sonra dilim söyledi neler.
Biy tıytıy düt itip dallayı yedi kıtıy kıtıy uff
Her söylediğim bizimkilere geldi bal, şeker.

Sağa sola derken bir gün koltuktan tutup
Kalkıverdim ayağa, hop belimi doğrultup.
Görecektiniz; aman bir alkış koptu evde
Sanki ayak basmıştım Ay’a, uçup konup.

Çok sürmedi elbet, herşeye yeter oldum
Bir şey bırakmadım, bazen kırıp bozdum.
İnanki anneciğim bilim aşkı buna sebep
Sonunda bu işe de bir noktayı koydum.

Söyledi babam ninni; uyusun da büyüsün
İçimden geçirdim bazen; şimdi görürsün
Bir de baktım baba geçmiş uyku moduna
Meydan bana kaldı dedim, sen büyüksün.

İlk sanat çalışmamı yaptım evin duvarına
Resim sanki sürrealist, harcadım epey çaba
Hala anlamadığım çığlık: Evladım bu ne!
Galiba kuşak farkı, babam biraz eski kafa.

Cicilerime bir haller oluyor, sürekli çekiyor
Anneme sordum, dediki elbisen küçülüyor.
Yatmadı mantığıma; kıyafet küçülür mü?
Aslında büyüyen benim, annem bilmiyor.

Annemin karnı şişti, babamla birgün geldi
Diyet mi yapmıştı ki birden böylece inceldi?
Babama mimik yaptım: O elinizdeki de ne?
Kardeşin deyince bende ışık geldi gitti.

Ne desem boş, kaçtı birden ağız tadı
Bir ortak ile bölüştük canım saltanatı.
Ne güzeldi,  idim evde tek imparator
Oysa şimdi dama mı düştü ayakkabı?

Yanılmışım, meğer ne güzel şeymiş
Hem bana sevgi hiç de değişmemiş.
Babam öyle dedi, aldı beni kucağına
O da ben gibi, Allah’tan hediyeymiş.

Gün günü kovaladı, ben de peşinden
Üç, dört yaş derken çıkmışım beşten
Bizimkiler tuttu beni, karga tulumba
Girdik bir binaya geçip bir bahçeden.


Anneme sordum neresi, dedi ki okul
Babam önden seslendi, durma sokul.
Görmediğim kadar uzun koridordan
Geçip giderken, akıbetim bir meçhul.

Ve okulun ilk günü, bendenizin dramı
Kalbimi fırlatacak sandığım bir çarpıntı.
Sonuç vermedi, istemem diye diretmem
Kurbanlık gibi çaresizce, dizildik sıralı.

Öğretmen girdi içeri, gözleri çakmak
Anneciğim söyle, iğne mi yapacak?
Birazdan perde gibi yanakları açıldı
Tebessümü oldu, inmeyen bayrak.

O günden beridir şaşarım halime
Babam daha önce getirmedi, niye?
Nasıl da kalmışım senden uzakta
Sayıyorum o zamanı, körlüğüme.

Önce çizgi çubuk ve sonra alfabe
Birden okumayı ben söküverince,
Açıldı sanki bir perde, başladı açlık
Bir daha hiç sönmedi aşkım bilgiye.

Aradan yıllar geçti, göz açıp kapar gibi
Neler yaşadık birlikte, sanki rüya gibi.
O yabancı bakışlar oldu bana kardeş
Sınıf dolusu arkadaş, tıpkı ailem gibi.

Ondan öğrendim ki meğer bireymişim
Küçük bedende atan koca yürekmişim.
Meleklerin secde edip de imrendiği
İnsan denen bambaşka değermişim.

Anladım; öğrenmek değil asıl marifet
Herkes bir şey öğrenir, eğitim keramet.
Dönüp de geriye, görünce tüm geçmişi
Girmişiz bir yola senle, sonu selamet.

Biz bir tohumduk, sen bir güzel bahçe
Ekildik toprağına hayal ve pırıltı cepte.
Öyle sardın ki çıkmamak ne mümkün
Filiz verdik hepimiz, başlar bakar göğe.

Başkaları dur derken, sen uçun dedin
Her acabamızda arkamızda cesarettin.
İnanınca hayaller dönüverdi gerçeğe
Şükran sana, inancına bizi ortak ettin.

Şimdi geliyoruz bak, hepimiz yanyana
Giriyoruz etrafında saygıyla kol kola.
İlk bilgilerimiz ve kalbimizde idealler
Sıradan olmayacağız, sözümüz sana.

Razıydı köleliğe Ömer, bir harf için
Sen sormayı öğrettin; neden, niçin
Hesap edilmez ki işlediğin değerler
Bir ederini bulamadık verdiklerinin.

Eller şimdi havaya, niyet ettik duaya
Biz senden razıyız, olsun Mevla da
Kılsın bizi Fatih, seni de Akşemseddin
Boyunca ardından yürütsün o Hüda!

Ya Rabbi, “Oku!” diye emrettiğin biz
Bize okumayı öğreten öğretmenimiz.
Değil sade yazı ve okumak dünyayı
Sevdiren o, sen de onu sev; kefiliz!

Büyük yüreklerin küçük elleri kalktı göğe
Biz günahsızların duasını tez kabul eyle.
Akıbetini merak eden neyle meşgul, baksın
Allahım, öğretmeye gönül vereni aziz eyle.

İyi görürüz biz, olsak da gözümüzü yumar
Selam olsun kalbimizi gördüren mihmandar.
Buyurulmuş ki ancak dileyene verilir ilim,
Ya Âlim, biz de senden dileriz kıl hissedar.

Hak’tan aldığımızı hakça halkla paylaşacak
Edindiklerimiz bize araç ki amaç seni bulmak
Hiçbir zaman malayaniye bağlanmamayı
Hal ile öğreten anne babamızdan razı ol, Ey Hak!

Hepimiz öğreneniz ve öğreten, başımız dik
Biz senin enginliğinde özgürce şekillendik.
Seni hiç unutmayacağız ve ayrılmayacak
Kenetlenmiş kalplerle bir ömür biriz dedik!

Cem Turan